5. Τhe Boy in the Striped Pajamas (Το Αγόρι Πίσω απ'το Συρματόπλεγμα)

Παίζουν:                                                   Σκηνοθεσία:
Asa Butterfield (Bruno)                                Mark Herman

Jack Scanlon (Shmuel)                                         Σενάριο:

Vera Farmiga (Elsa)                                         Mark Herman

David Thewlis (Ralf)                                       Βασισμένη σε: 

David Hayman (Pavel)                                Ομώνυμη νουβέλα

Rubert Friend (Kotler                          του ιρλανδού: John Boyne

Amber Beattie (Gretel)                                  Κυκλοφορία: 2008

Βρισκόμαστε στα χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, συγκεκριμένα στη ναζιστική Γερμανία και παρακολουθούμε τη ζωή ενός οκτάχρονου αγοριού, του Bruno και της οικογένειάς του η οποία ζει στο Βερολίνο. Ο πατέρας του Bruno ο Ralf, που είναι στρατιωτικός,  συντομα προάγεται και η οικογένεια ετοιμάζεται να μετακομίσει στην εξοχή. Το καινούριο σπίτι δεν αρέσει ιδιαίτερα στο Bruno, αντιθέτως με την αδερφή του τη Gretel, διότι δεν είναι κοντά στους φίλους του και δεν έχει τι να κάνει όλη μέρα. Από το παράθυρο του δωματίου του αχνοφαίνεται ένα "αγρόκτημα" και αποφασίζει να εξερευνήσει το μέρος και να γνωρίσει τα παιδιά, με τις ριγέ πιτζάμες, που μένουν εκεί. Κατά την πρώτη του απόπειρα, τον βλέπει η μητέρα του να κατευθύνεται προς τα εκεί και του λέει πως απαγορεύεται να παίζει από εκείνη την πλευρά, διότι εκεί υπάρχουν παιδιά "διαφορετικά, παράξενα". Σύντομα μαθαίνουμε πως το "αγρόκτημα" που είδε ο Bruno είναι το Άουσβιτς, το γνωστό στρατόπεδο συγκέντρωσης Εβραίων και πως ο πατέρας του Bruno έχει αρχηγική θέση στη λειτουργία του. O Bruno πάντως δεν παραιτείται και μια μέρα που λέιπουν οι γονείς του καταφέρνει να φτάσει μέχρι το στρατόπεδο και πίσω απ' το συρματόπλεγμα γνωρίζει ένα Εβραιόπουλο, τον Shmuel, με τον οποίο αναπτύσσει μια ιδιαίτερη φιλία. Με το συρματόπλεγμα ανάμεσά τους, τα δύο παιδιά προσπαθούν να επικοινωνήσουν, να παίξουν και να καταλάβουν τι σημαίνουν όλα τα γεγονότα που διαδραματίζονται μέσα στο στρατόπεδο και οι ανεξήγητες εξαφανίσεις των Εβραίων που ζουν μέσα σ' αυτό, στους οποίους ανήκουν και μερικοί συγγνενείς του Shmuel.

 

Η ταινία είναι γενικά σοκαριστική γιατί βλέπει κανείς τη φριχτή μεταχείριση των Εβραίων μέσα απ' τα μάτια δυο παιδιών που ανήκουν σε δύο τελείως διαφορετικούς κόσμους. Συχνά αναφέρεται πως υπάρχει μια φριχτή μυρωδιά στην ατμόσφαιρα όταν στον ουρανό φαίνεται ο μεγάλος, πυκνός, μάυρος καπνός που έρχεται απ' το στρατόπεδο και εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς τι είδους βασανιστήρια λαμβάνουν χώρα εκεί μέσα. Το τρομερό, αυτό που με σόκαρε δηλαδή εμένα, είναι το πόση παραπληροφόρηση υπήρχε και πως παρούσιαζε την κατάσταση στους Γερμανούς πολίτες το κράτος. Χαρακτηριστικά υπάρχει μια σκηνή στην ταινία, όπου τα δύο αδέρφια κάνουν μάθημα στο σπίτι με το δάσκαλό τους και διαβάζουν ένα κείμενο στο οποίο "ο Εβραίος" είναι απειλή για το γερμανικό κράτος, είναι κακός, ύπουλος κι επικινδύνος και ο Bruno ακούγοντας αυτά φέρνει στο μυαλό το φίλο του τον Shmuel προσπαθώντας να ταυτίσει αυτά που ακούει με αυτά που έχει βιώσει μαζί του και προβλήματίζεται γιατί δε μπορεί. Επίσης υπάρχει ακόμα μια σκηνή, στην οποία προβάλλεται ένα ενημερωτικό βίντεο σε διάφορους στρατιωτικούς για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στο οποίο προβάλλονται σκηνές στις οποίες τα στρατόπεδα είναι χώροι χαράς και διασκέδασης, "όπου ο κάθε Εβραίος μπορεί να αναπτύξει τα χόμπι και τις δεξιότητές του".

Η ταινία έχει καθηλωτικό τέλος, το οποίο δε θα αναφέρω εδώ, γιατί αξίζει να δείτε την ταινία. Με σόκαρε όμως ειδικά η σκηνή όπου ο Bruno κρατά το χέρι του Shmuel. Στο βιβλίο η σκηνή αυτή ακολουθείται από τα εξής λόγια του Bruno:

«Λυπάμαι που δεν βρήκαμε τον μπαμπά σου και λυπάμαι που δεν καταφέραμε να παίξουμε, όταν όμως έρθεις στο Βερολίνο, θα το κάνουμε. Και θα σου γνωρίσω τους φίλους μου», είπε ο Bruno.

Κοίταξε κάτω κι έκανε κάτι που δεν ήταν του χαρακτήρα του: έπιασε το λεπτοκαμωμένο χέρι του Shmuel και το έσφιξε γερά. «Εσύ είσαι ο καλύτερός μου φίλος, Shmuel», είπε. «Ο καλύτερός μου φίλος για πάντα».

 

Μια ταινία "για τα όρια της αθωότητας και το μεγαλείο της ανθρωπιάς" όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται.

Άχρηστο σχόλιο:  Φοβερή μουσική, ιδανική για την ταινία, μουσική που σπάει νεύρα με την καλή έννοια. Πανέμορφη η Vera Farmiga, τρομερά όμορφα κι εκφραστικά τα μάτια του Asa Butterfield.

Trailer

4. Psycho Ι

Το γυρίσαμε στα κλασσικά λοιπόν. Τελειώνουν οι Πανελλήνιες και γυρνάμε στις καλές παλιές συνήθειες: διάβασμα βιβλίων, παρακολούθηση ταινιών, συναυλίες - μουσική - νέα ακούσματα, θάλασσα, εκδρομές, βόλτες, ΥΠΝΟΣ.

Αλλά εδώ ας επικεντρωθούμε στα τρία πρώτα κατά κύριο λόγο. Λοιπόν είδα προχτές το Psycho II και με αφορμή αυτό αποφάσισα να γράψω για το I κυρίως, μιας και αυτό μου άρεσε περισσότερο. Επίσης ξεκίνησα να διαβάζω ένα βιβλίο της Meg Rosoff το  Just in Case, του οποίου ο τίτλος είναι λογοπαίγνιο του ονομάτος του πρωταγωνιστή τον οποίο και, όπως φαντάζομαι μαντέψατε, λένε Justin Case. Επίσης έτυχε χτες να ανακαλύψω ένα νέο συγκρότημα, όχι τυχαία και από μόνη μου βέβαια, το ακούγαμε στο σπίτι ενός φίλου, τους The Kills. Πολύ ωραίοι και ετοιμάζομαι να παραγγείλω το cd και να συνεχίσω τη συλλογή μου που είχε μείνει στάσιμη για λίγο καιρό. Το βιβλίο και το cd λοιπόν θα αναλυθούν σε επερχόμενο post καθώς πρέπει πρώτα να διαβάσω το βιβλίο και να ακούσω το cd αντιστοίχως.

Μετά από αυτόν τον μικρούλικο πρόλογο θα έλεγε κανείς, νομίζω ήρθε η ώρα να μπούμε στο ζουμί του post.

4. Psycho I

Σενάριο Joseph Stefano βασισμένο σε νουβέλα (1959) του Robert Bloch και σκηνοθεσία απ' τον ένα και μοναδικό: Alfred Hitchcock. Γυρισμένη το 1960, η αυθεντική, και ψηφισμένη το 2006 από την Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου του Σικάγο ως η πιο τρομακτική ταινία όλων των εποχών.

 

Βρισκόμαστε λοιπόν στο Φοινιξ της Αριζόνα και βλέπουμε την απεγνωσμένη Μarion Crane (Janet Leigh) η οποία δεν έχει λέφτα για να παντρευτεί με τον αγαπημένο της Sam Loomis (John Gavin) και κλέβει 40.000 δολάρια από το αφεντικό της, μαζεύει τα πράγματά της και φέυγει από την πόλη. Αρχικά λοιπόν μου δημιουργήθηκε η εντύπωση, μιας και δεν είχα ενημερωθεί για το story της ταινίας, πως η psycho θα ήταν η Marion η οποία θα είχε παντού την εντύπωση πως την κυνηγάνε και δε θα ηρεμούσε ποτέ. Και εκεί λοιπόν γίνεται η ανατροπή. Έχει πιάσει καταρρακτώσης βροχή και η Marion σταματάει σε ένα μοτέλ πάνω στην παλιά εθνική οδό, ξεχασμένο απ'το Θεό και σχεδόν εγκαταλειμμένο. Εκεί γνωρίζει τον Norman Bates (Antony Perkins) στον οποίο ανήκει το μοτέλ και ζει στο σπίτι δίπλα στο μοτέλ με την άρρωστη μητέρα του. Ο Norman της προσφέρει φαγητό, της προτείνει να δειπνήσει μαζί του, και εκείνη δέχεται παρότι τον ακούει να τσακώνεται με τη μητέρα του για την παρουσία της. Βρίσκονται στο δωματιάκι της υπηρεσίας λοιπόν που βρίσκεται πίσω από τη ρεσεψιόν του μοτέλ και συζητούν και εκεί ο Norman λέει το εξής τρομερό το οποίο μου έμεινε πάρα πολύ από όλη την ταινία:

 Norman Bates: We're all in our private traps, clamped in them, and none of us can ever get out. We scratch and we claw, but only at the air, only at each other, and for all of it, we never budge an inch. Well, I was born into mine but I don't mind it anymore. Or I do and I just say I don't.

 

Έπειτα η Marion πηγαίνει στο δωμάτιό της και αποφασίζει να κάνει ένα ντουζ. Και κάπως έτσι ξεκινά η όλη παράνοια, αφού η Marion δολοφονείται από μία γυναικεία φιγούρα που υποθέτουμε ότι είναι η άρρωστη μητέρα του Norman, η οποία εξαρχής δεν ενέκρινε την παρουσία της.

Παράλληλα έχει ξεκίνησει έρευνα από τον ντεντέκτιβ Milton Arbogast (Martin Balsam) για την εξαφάνιση της Marion μαζί με τα λεφτά (ωστόσο μετά που είδα την ταινία έλεγα όλη μέρα στο μυαλό μου: Arbogast, Arbogast, Arbogast. Πόρρωση να προφέρεις αυτό το όνομα). Ο Arbogast ερευνά λοιπόν την υπόθεση και κάποια στιγμή καταλήγει στο μοτέλ όπου ο Νorman, προσπαθώντας να προστατέψει τη μητέρα του, ισχυρίζεται πως η Marion έμεινε μια νύχτα στο μοτέλ και μετά έφυγε...

Εμβόλιμα λοιπόν είπα τι μου έμεινε από όλη την ταινία, η φράση εκείνη του Norman, κι έρχομαι εδώ να προσθέσω και το δολοφονικό του βλέμμα στο τέλος της ταινίας το οποίο χαρακτηρίζεται ένα από τα πιο δολοφονικά.

Επίσης η σκηνοθεσία του Hitchcock, τι να πω, πραγματικά δεν έχω λόγια, εκπληκτική. Εκείνη την εποχή η ταινία αυτή πρέπει να ήταν πραγματικά ταινία τρόμου. Επίσης είναι τόσo περίτεχνα γυρισμένη, που δεν παρουσιάζει στο θεατή σκηνές βίας παρά τα στηγερά εγκλήματα που διαπράττωνται, μόνο απλό και καθαρό τρόμο. Κι αυτό νομίζω είναι το φοβερό. Σκέφτομαι ακόμα πως η ταινία αυτή εκείνη την εποχή πρέπει να ήταν καινοτομία, γιατί δείχνει τον τρόπο σκέψης ενός ψυχικά διαταραγμένου ατόμου, τις αντιδράσεις του και το πόσο περίεργα παιχνίδια μας παίζει το μυαλό μας. Όπως είπε και ο Norman: We're all in our private traps, clamped in them and none of us can ever out. Άλλωστε είναι αλήθεια πως συχνά χτίζουμε φυλακές και τείχη από μόνοι μας στον ίδιο τον εαυτό μας. Τουλάχιστον ας ελπίσουμε πως δε θα καταλήξουμε όλοι σαν τον Norman (αυτό ήταν χιούμορ και καλά. :P ).

Κάπου εδώ τελειώνει τούτο το μικρό άρθρο. Και θα επιστρέψω με ένα μικρότερο από Τρίτη και μετά, που τελειώνουν οι Πανελλήνιες. Χημεία τελευταίο μάθημα, θέλω 20, ελπίζω να γράψω ένα 19. Πρέπει! Γι' αυτό διάβασμα και επανέρχομαι δριμύτερη!

Adios amigos!

(πάρ'τε και το trailer της ταινίας)

PSYCHO I TRAILER

2. The Drums!

Mα λοιπόν εντάξει, τους έχω λατρέψει! Μα είναι τέλειοι; Τέλειοι; Είναι, τέλος. Φοβερή μουσική, φοβερά video clips, φοβερός ο Jonathan Pierce.

Τέλειος, τέλειος! Νομίζω επαναλαμβάνομαι απείρως (αν υπάρχει τέτοιο επίρρημα). Και θέλω όσο τίποτα να γράψω γι' αυτούς αλλα ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΩ. Εκνευρίζομαι με τις Πανελλήνιες. Τέλος πάντων. Θα γράψω γι' αυτούς κανονικά μιααα μέρα μετά τις εξετάσεις. Προς το παρόν να πω μόνο ότι το συγκρότημα αποτελείται από τους Jonathan Pierce, Jacob Graham, Connor Hanwick και είχαν και έναν ντράμερ ο οποίος έφυγε(?) τον Adam Kessler.

Μα δες τους! Πφ. Έναν δίσκο έχουν βγάλει, τον οποίο πρόκειται να αποχτήσω σύντομα(αν και τον κατέβασα κιόλας απ' το ίντερνετ, αλλά θέλω και το cd. Α, ναι. Ξεκίνησα συλλογή. 3 μέχρι στιγμής.) Ο δίσκος λέγεται The Drums, κυκλοφόρησε το 2010 και έχει - ας χρησιμοποιήσω άλλο επίθετο - φοβερά(!) τραγούδια. Τους ακούω όλη μέρα από προχτές νομίζω κι έχω κολλήσει κυρίως με το Forever & Ever Amen, με το Down by the Water και το Me and The Moon.


(καλά, εδώ είναι τέλειος μιλάμε)


Και επίσης βλέπω το video clip του Forever & Ever Amen συ-νε-χει-α γιατί είναι τέλειο και γιατί μου φτιάχνει τόσο πολύ τη διάθεση! Νομίζω από αυτό το video clip ερωτεύτηκα τον Jonathan.

Aαχ. Έρωτας, έρωτας. Πρέπει να το παραδεχτώ πλέον ότι μ' αρέσουν οι ξανθοί. Κρίμα, κρίμα. Αλλά αυτή είναι η αλήθεια πια. Πρέπει να την αποδεχτώ. H αλήθεια είναι πως χορεύει κάπως περίεργα και κουνιέται κάπως και φοβάμαι μήπως είναι γκέι και αυτός(!), αλλά σιγά! Και τι έγινε; Μήπως θα τον γνωρίσω από κοντά ποτέ; (όχι δυστυχώς). Οπότε μπορεί να συνεχίσει να μου αρέσει ό,τι κι αν είναι. (επίσης δεν έχω πρόβλημα με τους γκέι..το μόνο κακό είναι ότι πάντα οι πιο ωραίοι καταλήγουν να είναι ομοφυλόφιλοι. Αλλά τι να κάνεις. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του κι είναι σεβαστές.)

(πολυλογώ γιατί ήθελα να βάλω κι άλλη φωτογραφία)

Λοιπόν αν πρέπει να ψηφίσω συγκρότημα της χρονιάς για μένα είναι αυτοί. Και τώρα εγώ θα φύγει. Διάβασμα! Και Drums στα ακουστικά βεβαίως, βεβαίως. Go!

Ανέβα καλό μου βίντεο! - δε μ' ακούει και πολύ η αλήθεια είναι -

But I have to go right now so, απλά ανεβάζω τα λινκς των τραγουδιών και ακούστε τα if you want of course. 

Forever & Ever Amen 

Down by the Water 

 It Will all End in Tears

Me and The Moon 

So adios και ακολουθούν οι στίχοι του Down by the Water γιατί μ' αρέσουν πάρα πολύ.

Down By the Water

if you fall asleep down by the water

baby i'll carry you, all the way home
if you fall asleep down by the water
baby i'll carry you, all the way home

everybody's gotta love someone
but i just wanna love you dear
everybody's gotta feel something
but i just want to be with you, my dear

i know it's hard
i know it's hard
i know it's hard
to be in this position

if they stop loving you
i won't stop loving you
if they stop needing you
i'll still need you, my dear

if you fall asleep down by the water
baby i'll carry you, all the way home
if you fall asleep down by the water
baby i'll carry you, all the way home

you've gotta believe me when i say
when i say the word forever
and whatever comes your way
oh we'll still be together

i know it's hard
i know it's hard
but i understand you,
just take my hand

if you fall asleep down by the water
baby i'll carry you, all the way home
if you fall asleep down by the water
baby i'll carry you, all the way home

Λοιπόν έχω δει τρεις ταινίες αυτές τις μέρες. Μία κάθε βράδυ. Βασικά κατάλαβα ότι με βοηθάει πολύ στο να κοιμηθώ εύκολα μετά και δεδομένου ότι αντιμετωπίζω κάτι προβληματάκια τελευταία με τον ύπνο λόγω άγχους, αποφάσισα να ακολουθήσω αυτή τη μέθοδο. Κι είναι κι ένας καλός τρόπος για να δω πολλές ταινίες.

3. If Only

Κυκλοφόρησε το 2004 και πρόκειται για ρομαντική ταινία και πριν προλάβετε να αποχωρήσετε, αφήστε με να σας πω, ότι είναι από εκείνες τις ρομαντικές ταινίες που αξίζουν. Και πιστέψτε με, έχω δει πολλές ρομαντικές που δεεεν άξιζαν. Όμως κατά τη γνώμη μου αυτή περνάει πολλά μηνύματα. Ταραταταααα λοιπόν:

Βρισκόμαστε στο Λονδίνο και παρακολουθούμε τη ζωή της Samantha Andrews (Jennifer Love Hewitt) και του Ian Wyndham (Paul Nickolls) οι οποίοι είναι ένα συνηθισμένο ζευγάρι, με μια συνηθισμένη καθημερινότητα. Και ναα το πρόβλημα. Η καθημερινότητα λοιπόν και οι γρήγοροι ρυθμοί που πρέπει να ακολουθούμε συνεχώς.

Ο Ian είναι γενετιστής και δουλέυει σε μια εταιρία που ασχολείται με τη Βιοτεχνολόγια και έχει μια πολύ σημαντική σύσκεψη. Το μυαλό του λοιπόν είναι συνέχεια σ' αυτό, είναι τελείως απορροφημένος και δε δίνει καμία σημασία στη Sam. Την ίδια μέρα με τη σύσκεψη είναι και το ρεσιτάλ αποφοίτησης από τη σχολή Μουσικών Σπουδών στην οποία φοιτά η Sam. Μετά το ρεσιτάλ, βγαίνουν για φαγητό και η Sam λέει στον Ian να την ακολουθήσει στο Οχάιο, στο γάμο της μητέρας της, εκείνος όμως λόγω δουλειάς δε μπορεί. Τότε εκείνη του λέει να χωρίσουν και φέυγει από το ρεστοράν. Ο Ian τρέχει πίσω της και την προλαβαίνει την ώρα που μπαίνει στο ταξί. Τελικά δε μπαίνει μέσα μαζί της κι η Sam φέυγει μόνη της. Λίγα μέτρα παρακάτω όμως συμβαίνει ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα και η Sam σκοτώνεται.
Το επόμενο πρωί παρόλα αυτά, ο Ian ξυπνά και τη βρίσκει στο κρεβάτι δίπλα του. Αρχικά, νομίζει πως ήταν απλά ένας εφιάλτης όμως μετά καταλαβαίνει πως ζει την ίδια μέρα δεύτερη φορά, έχοντας την ευκαιρία ίσως να κάνει κάτι για να αλλάξει αυτά που θα συμβούν.

Αποφασίζει λοιπόν να της δείξει όλα αυτά που αισθάνεται γι' αυτήν, πράγματα που μέχρι τώρα δεν είχε το χρόνο να της πει, να περάσει λίγο χρόνο μαζί της, να της μιλήσει για τον εαυτό του, έχοντας δεχτεί πως στο τέλος τη μέρας θα τη χάσει..

Λοιπόν εντάξει, το σενάριο δεν ήταν κάτι πρωτότυπο. Μου θύμησε λίγο την Εμμονή, όπου έπαιζε η Sandra Bullok. 'Ομως η Εμμονή κυκλοφόρησε το 2008 οπότε υποθέτω πως η Εμμονή θα έπρεπε να μου θυμίζει το If only. Μάλλον τις είδα με λίγο λάθος σειρά. Τέλος πάντων. Η Εμμονή ήταν θρίλερ, ενώ το If only προσπάθησε νομίζω να περάσει τα μηνύματα που προανέφερα. Είναι άλλωστε γεγονός πως τις περισσότερες φορές εκτιμούμε κάτι, αφού το έχουμε χάσει και τότε αντιλαμβανόμαστε πως είχαμε να πούμε πράγματα που ποτέ δεν είπαμε και πλέον δε μπορούμε να πούμε. Απλά με έκανε να τα καταλάβω αυτά κι ελπίζω κι εσάς αν αποφασίσετε να τη δείτε. Και δε τη συνιστώ μόνο σε αυτούς που τους αρέσουν τα ρομάντζα. Κατά τη γνώμη μου ήταν μια πολύ καλή ταινία, με εξαίρετη μουσική και σκηνοθεσία, η οποία είναι του Gil Junger. Αξίζει. (και στις άλλες το ίδιο έχω πει βέβαια. Ίσως φταίει που και οι τρεις ήταν καλές). Και προσωπικά λάτρεψα και τον Paul Nickolls. Nαι, ναι.

- a few minutes before the second day ends -
Ian: What I've learned from you; Every choice I've made was different and my life has completely changed. And I learned that if you do that, then you're living your life fully. It doesn't matter if you have five minutes or fifty years. Samantha if not for today, if not for you, I would have never known love at all. So thank you for being the person who taught me to love ... and to be loved.


..Και εν τέλει, ίσως να μη μπορείς να κάνεις κατι για να μην τελειώσει, μπορείς όμως να αλλάξεις τον τρόπο που τελειώνει. Και νομίζω αυτό είναι που κάνει τη διαφορά.


Samantha: You know, that stuff's out of your control. The only things you can control are your own choices.

and now enjoy some music! (Pt.1)

1. Dresden Dolls

Σήμερα το άρθρο αφορά τη μουσική. Βασικά είναι ωραίο να γράφεις για βιβλία, ταινίες και μουσική γιατί εκτός του ότι μοιράζεσαι το ενδιαφέρον σου με άλλους, μπαίνεις και στη διαδικασία να ψάξεις κι έτσι μαθαίνεις ακόμα περισσότερα. Οπότε νομίζω από εδώ και πέρα αυτό το blog θα επικεντρωθεί σ' αυτά τα 3.
Και με τι καλύτερο θα μπορούσα να ξεκίνησω αν όχι μ' ένα συγκρότημα που με έχει ενθουσιάσει τον τελευταίο καιρό και τα τραγούδια τους πραγματικά με έχουν προβληματίσει (αποτελούν και πηγή έμπνευσης για το άλλο blog μου: http://mitc-always-somewhere.blogspot.com/ ). Ο λόγος λοιπόν για τους Dresden Dolls ένα συγκρότημα δύο ατόμων, της Amanda Palmer και του Brian Viglione από τη Βοστώνη.

Οι Dresden Dolls λοιπόν είναι ένα αμερικάνικο, μουσικό ντουέτο θα έλεγε κανείς, παρά συγκρότημα, που ιδρύθηκε το 2000 και το αρχικό τους όνομα ήταν Out of Arms. Το Dresden Dolls προέκυψε από διάφορους συνδυασμούς και συνειρμούς όπως ο βομβαρδισμός της Δρέσδης και οι πορσελάνινες κούκλες που ήταν το σήμα κατατεθέν του πολέμου της Δρέσδης (δεν το ήξερα τούτο!). Μάλιστα η Αmanda αναφέρει πως το όνομά τους αντικατοπτρίζει απόλυτα τη μουσική τους αφού συχνά από "αθώα" γίνεται πιο "βίαιη".
Η μουσική τους αποτελείται κυρίως από πιάνο και ντραμς κι αυτό ήταν το πρώτο που με ενθουσίασε σε αυτούς. Η Amanda είναι στα φωνητικά και στο πιάνο και ο Brian στα ντραμς αλλά κάνει κι αυτός φωνητικά. Οι ίδιοι έχουν χαρακτηρίσει τη μουσική τους ένα είδος "πανκ - καμπαρέ" διότι όπως αναφέρει η Amanda σε μια συνέντευξή της, φοβήθηκαν πως ο κόσμος θα τους χαρακτηρίσει gothic, κάτι που πραγματικά δεν είναι.

Σε κάθε τους συναυλία είναι πάντα μεταμφιεσμένοι και με ένα make-up που προσθέτει αυτή τη δραματικότητα στο στιλ τους και δίνει την άισθηση του θεάτρου και του καμπαρέ που οι ίδιο θέλουν να προσδώσουν. Ενθαρρύνουν μάλιστα και τους φανς τους να συμμετέχουν στις συναυλίες τους με παρόμοιο τρόπο, οι οποίες κάθε άλλο παρά απλές συναυλίες είναι, καθώς θα μπορούσε κανείς να τις χαρακτηρίσει ερμηνείες τέχνης αφού πλαισιώνονται από ζωντανά αγάλματα, ξυλόποδαρους και διάφορα άλλα.

Το πρώτο τους άλμπουμ κυκλοφόρησε το 2001 και ονομάζεται: A is for Accident. Στη συνέχεια ακολούθησαν το The Dresden Dolls το 2004, το Yes Virginia το 2006 και το No Virginia το 2008. Κάπου εκεί, το 2008, ανακοίνωσαν σε κάποια συνέντευξή τους πως θα σταματήσουν για λίγο, ουσιαστικά διαλύθηκαν προσωρινά. Στη συνέχεια διάφορα άρθρα τους θέλανε πάλι μαζί ως σχήμα, κάθε φορά όμως έσπευδαν να τα διαψέυσουν λέγοντας πως δεν ήταν ακόμα έτοιμοι για το comeback. Εν τέλει το 2010 ανακοινώθηκε μέσω του Youtube από την Αmanda πως θα ξεκίνησουν μια σύντομη περιοδεία με αφετηρία τη Νέα Υόρκη και διάφορους σταθμούς στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το εκπληκτικό με τους Dresden Dolls είναι πως ακόμα και στις συναυλίες τους είναι τόσο τέλειοι και παθιασμένοι με τη μουσική τους όσο κι αν τους ακούσεις στο δίσκο. Και η Amanda έχει πραγματικά τέλεια φωνή και μου έκανε έντυπωση όταν την άκουσα σε live. Πραγματικά εξαιρετικοί, αξίζει να τους ψάξετε.

here it comes again!

Συνειδητοποιώ πως φέτος που κάθομαι τόσο πολύ σπίτι και ούτε βγαίνω ούτε τίποτα λόγω Πανελληνίων, έχω δει πολλές ταινίες κι έχω ανακαλύψει πολλά νέα συγκροτήματα. Αυτό λοιπόν είναι το μόνο θετικό της φετινής κλεισούρας κι εντάξει, αν περάσω κι εκεί που θέλω θα δικαιωθεί και το διάβασμα μου. Τέλος πάντων, φλυαρία στοπ, ώρα για ταινία!

2. The Perfume: The Story of a Murderer (Tο Άρωμα: Η Ιστορία ενός Δολοφόνου)

Η ταινία λοιπόν είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα του Γερμανού Patrick Sueskind (ας μη σχολιάσω πως έχει μεταφράσει το όνομά του το Βικιπαίδεια -.-) το οποίο γράφτηκε το 1985 και λόγω της μεγάλης επιτυχίας του, μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη το 2006 (πολύ σύντομα δηλαδή).

Η ταινία σκηνοθετήθηκε από τον Tom Tykwer ο οποίος της έχει δώσει όλo το σκοτεινό αίσθημα και τη μυστικότητα που αποπνέει το βιβλίο. Οσόν αφορά την υπόθεση, βρισκόμαστε στη Γαλλία του 18ου αιώνα και παρακολουθούμε τη ζωή του Jean-Baptiste-Grenouille τον οποίο υποδύεται ο Ben Whishaw, ενός νεαρού με εξαιρετικά χαρισματική όσφρηση. Μπορεί να μυρίσει τα πάντα ακόμα κι αν αυτά βρίσκονται σε μεγάλες αποστάσεις, ακόμα και αντικείμενα όπως η πέτρα, ο χαλκός, το ξύλο και διάφορα άλλα. Από τη στιγμή της γέννησης του, όποτε απομακρύνεται από κάποιον άνθρωπο είτε πρόκειται για την ίδια τη μητέρα του είτε για όποιον τον είχε στη δούλεψη του, τότε εκείνον τον βρίσκουν μεγάλες συμφόρες (αυτό είναι μάλιστα κι ένα σημείο της ταινίας που δεν το κατάλαβα, γι' αυτό θα χρειαστεί να την ξαναδω). Εν τέλει καταλήγει στη δούλεψη ενός αρωματοποιού του Zuseppe Baldini (Dustin Hoffman), τον οποίο έχει από καιρό εγκαταλείψει η έμπνευση και στο πρόσωπο του Grenouille βρίσκει τον από μηχανής θεό του. Εκείνος τον διδάσκει τα μυστικά της αρωματοποίας κι ο Grenuille του φτιάχνει τα καλύτερα αρώματα.

Zuseppe Baldini (Dustin Hoffman) και Grenuille (Ben Whishaw)

Ένα μονάχα δεν γνωρίζει πως να του διδάξει: πώς να απομονώνει την οσμή των ανθρώπων και να τη διατήρει για πάντα. Έτσι ο Grenuille αποφασίζει να φύγει και να πάει στη Gas, "τη Ρώμη των αρωμάτων" όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται. Εκεί ανακαλύπτει το μυστικό και θέτει σε εφαρμογή το σχέδιό του: να αιχμαλώτισει το άρωμα 25 νεαρών γυναικών και να φτιάξει το άρωμα του έρωτα.
Η συνέχεια επί της οθόνης σας..

Εμένα η ταινία μου άρεσε για πολλούς λόγους. Ήταν πρώτα απ' όλα καθηλωτικό να βλέπεις έναν τόσο αρρωστημένο δολοφόνο να θέτει σε εφαρμογή τα σχέδια του και το πιο τρομερό ήταν πως αυτός "απλά έκανε τα πάντα για τη δουλειά του" όπως επέμενε να λέει σε όλη την ταινία. Με ενθουσίασε επίσης, που είδα λίγο πως κατασκευάζονται τα αρώματα και αν και γυρισμένη το 2006, η ταινία θύμιζε εποχής, όχι με αποτυχημένο τρόπο όπως οι περισσότερες. Εκτός των άλλων μου άρεσε πάααρα πολύ η Rachel Hurd-Wood και τα υπέροχα κόκκινα μαλλιά της

(μα ήταν όντως υπέροχα)

αλλά και ο Alan Rickman, τον οποίο λατρεύω πραγματικά (έπαιζε τον καθηγητή Σνέιπ στο Harry Potter για όσους δεν τον γνωρίζουν) κι εδώ υποδύθηκε τον πατέρα της Rachel.

Αξίζει πιστεύω να τη δει κανείς αν του αρέσουν οι ταινίες εποχής αλλά και για τη σκηνοθεσία της, τους εκπληκτικούς ηθοποιούς και το ασυνήθιστο σενάριό της. Αν και πιο πολύ, όπως πάντα, αξίζει να διαβάσει κανείς το βιβλίο.
Μόνο προσοχή: μην εφαρμόσετε τα πειράματα του Grenuille στο σπίτι. (αν δεν πω την κρυάδα μου κι εγώ, δε μπορώ!)

Πάντως ωραία δε θα ήταν να μπορούσαμε να διατηρήσουμε το άρωμα μερικών ανθρώπων; Ίσως με λίγο πιο ανθρώπινους τρόπους βέβαια..

Αυτά! Adios amigos.

The Perks Of Being A Wallflower

Εντάξει, τώρα έχω πάθει σοκ. Τώρα ναι. Ήμουν έτοιμη να γράψω ένα άρθρο για το βιβλίο "The Perks Of Being A Wallflower" του Stephen Chbosky και έψαχνα φωτογραφία στο Google και ανακάλυψα πως το γυρίζουν σε ταινία. Βασικά τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν σε ένα μήνα ακριβώς και η ταινιά θα βγει το 2012. Μιλάμε σοκ που έχω πάθει. Και θα πρωταγωνιστούν ο Logan Lerman που θα υποδυθεί τον Charlie, τον πρωταγωνιστή του βιβλίου, και η Emma Watson, που δεν έχω καταλάβει ακόμα αν θα υποδυθεί τη Sam αλλά τέλος πάντων.

Να το, να το! Μιλάμε ήδη ανυπομονώ. Και πραγματικά ελπίζω πως για μια φορά η ταινία δε θα είναι χάλι σε σχέση με το βιβλίο. Και πιστέυω πως δε θα είναι. Αλλά το 2012 είναι κάπως μακριά, οπότε μάλλον πρέπει να καταλαγιάσω τον ενθουσιασμό μου και να ενθουσιαστώ τότε καλύτερα. Χμ. Δύσκολο.
Τέλος πάντων. Ας πω μερικά λόγια για ΤΟ βιβλίο. Ας είναι καλά εκείνος που μου το δάνεισε να το διαβάσω και μου το άφησε τόσο καιρό όσο μου πήρε για να το διαβάσω. Διότι ομολογώ στην αρχή δε μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον. Όμως μετά..
Βασικά είναι ένα από τα πιο τέλεια βιβλία που έχω διαβάσει. Και φαντάζομαι έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά αλλά εγώ το διάβασα στα Αγγλικά, γιατί είναι τέλειο να διαβάζεις ξενόγλωσσα βιβλία. Και άξιζε.

Λοιπόν είναι αυτό το παιδί, ο Charlie, ο οποίος ξεκινά να γράφει γράμματα σε έναν άγνωστο, συγκεκριμένα σ' εσένα, τον αναγνώστη, τη χρονιά που ξεκινάει το high school. Από την αρχή του βιβλίου αναφέρεται πως ο καλύτερός του φίλος αυτοκτόνησε και τον άφησε μόνο και πως το αγαπημένο του πρόσωπο είναι η aunt Helen (ακούγονται τόσο άσχημα αν τα μεταφράσω στα ελληνικά). Ξεκινάει λοιπόν το σχολείο και ο Charlie είναι κάπως περιθωριοποιημένος λόγω της εσωστρέφειάς του. Παρόλα αυτά γνωρίζει δυο αδέρφια, τον Patrick και την Sam, με τους οποίους αναπτύσσει μια ιδιαίτερη φιλία.
Πραγματικά δε θέλω να πω άλλα, γιατί πρέπει να το διαβάσετε για να καταλάβετε πόσο τέλειο είναι. Και μοιάζει λίγο ανοητο όπως το παραθέτω εδώ, αλλά φταίει ο ενθουσιασμός μου που δεν έχει καταλαγιάσει ακόμα. Πάντως το βιβλίο αν και δε σε καταπιέζει να σκεφτείς από ένα σημείο και μετά θέλεις δε θέλεις μπαίνεις στη διαδικασία καθώς πραγματεύεται θέματα όπως η φιλία, η αυτοκτονία, η ομοφυλοφιλία, τα ναρκωτικά και πολλά άλλα, κατά τη δύσκολη και αμήχανη εποχή της εφηβείας. Ομολογώ έπρεπε να το είχα διαβάσει λιγάκι πιο νωρίς, όχι γιατί τώρα δε με έβαλε σε σκέψεις, αλλά γιατί τότε θα με είχε βοηθήσει πιστεύω σε διάφορα πράγματα.
Αξίζει πάντως να διαβαστεί απ' τον καθένα και ελπίζω το ίδιο να αξίζει και η επικείμενη ταινία. Λοιπόν, ας παραθέσω μερικά quotes του βιβλίου:
" We accept the love we think we deserve"
" So this is my life, and I want you to know that I am both happy and sad, and I am still trying to figure out how that can be"
" I guess we are who we are for a lot of reasons. And maybe we'll never know most of them. But even if we don't have the power to choose where we come from, we can still choose where we go from there."
" Things change. And friends leave. And life doesn't stop for anybody."
" I know I'm thinking too fast again, and it's all in my head like the trance, but it's there and it won't go away."

" And she kissed me. And it was the kind of kiss that I could never tell my friends about out loud. It was the kind of kiss that made me know that I was never so happy in my whole life."

" I just need to know that someone out there listens and understands and doesn't try to sleep with people even if they could have. I need to know that these people exist."

" Sometimes, I look outside, and I think that a lot of other people have seen this snow before. Just like I think that a lot of other people have read those books before. And listened to those songs. I wonder how they feel tonight."

Αυτά λοιπόν. Ανυπομονώ για την ταινία.



(σε ευχαριστώ για το βιβλίο)

*η φωτιά καίει ακόμη

χορεύοντας μου 'δειξες μέσα σε πέντε λεπτά τι θα πει πουθενά και πώς χάνεται ο χρόνος
ότι αν το πιστέψεις στα αλήθεια η αγάπη μπορεί
ότι αν αφεθείς σ' οδηγάει ο δρόμος

*left

αφού δεν υπάρχεις, δε θα σε χάσω ποτέ

*I'm screaming at the top of my voice

γιατί δεν ήμουν η μία για κανέναν ποτέ

κι εσύ δεν ήσουν ο ένας







νομίζω το γκρι είναι το μόνο υπαρκτό χρώμα








θα τις δολοφονήσω τις σκέψεις μου απόψε
αλλιώς θα πάω από δηλητηρίαση

Ο κήπος

(myphoto - the one I took for you)

Freedom is another word for having nothing left to lose

*ίχνος

η απουσία σου με εξουθενώνει

..but I want so badly some people to stay*

Μποφίλιου Νατάσσα - Σε ξεχώρισα

Τους εξήγησα τι βλέπεις κι όλο φεύγεις..

*

Say what you will, I am the kill
..the only thing that keeps you really, truly safe from being real.

*στη χώρα που ναυάγησες βασιλέυουν οι μάγισσες

Η πόλη σαν καράβι..τα φώτα της ανάβει,
γιορτή.
Θυμάμαι που γελούσες
να μείνω μου ζητούσες παιδί..

I look at all the lonely people..where do they all come from?
..where do they all belong?

θύμηση*

..και στη βρύση μαγικό νερό να βγει

του καημού να σβήσει το θαμπό κερί..

colours*

Beyond this beautiful horizon lies a dream for you and I.

This tranquil scene is still unbroken by the rumours in the sky..

But there's a storm closing in, voices crying on the wind,

the serenade is growing colder, breaks my soyl that tries to sing..

And there are so many, many thoughts when I try to go to sleep.

But with you I start to feel a short of temporary peace..

μικρά φωτεινά σημάδια συντροφιάς*

Να θυμάσαι: είσαι υπέυθυνος για ό,τι έχεις εξημερώσει..