..there are times, when all the world's asleep, the questions run so deep for such a simple man..
Showing posts with label books. Show all posts
Showing posts with label books. Show all posts

12.4.11

The Perks Of Being A Wallflower

Εντάξει, τώρα έχω πάθει σοκ. Τώρα ναι. Ήμουν έτοιμη να γράψω ένα άρθρο για το βιβλίο "The Perks Of Being A Wallflower" του Stephen Chbosky και έψαχνα φωτογραφία στο Google και ανακάλυψα πως το γυρίζουν σε ταινία. Βασικά τα γυρίσματα θα ξεκινήσουν σε ένα μήνα ακριβώς και η ταινιά θα βγει το 2012. Μιλάμε σοκ που έχω πάθει. Και θα πρωταγωνιστούν ο Logan Lerman που θα υποδυθεί τον Charlie, τον πρωταγωνιστή του βιβλίου, και η Emma Watson, που δεν έχω καταλάβει ακόμα αν θα υποδυθεί τη Sam αλλά τέλος πάντων.

Να το, να το! Μιλάμε ήδη ανυπομονώ. Και πραγματικά ελπίζω πως για μια φορά η ταινία δε θα είναι χάλι σε σχέση με το βιβλίο. Και πιστέυω πως δε θα είναι. Αλλά το 2012 είναι κάπως μακριά, οπότε μάλλον πρέπει να καταλαγιάσω τον ενθουσιασμό μου και να ενθουσιαστώ τότε καλύτερα. Χμ. Δύσκολο.
Τέλος πάντων. Ας πω μερικά λόγια για ΤΟ βιβλίο. Ας είναι καλά εκείνος που μου το δάνεισε να το διαβάσω και μου το άφησε τόσο καιρό όσο μου πήρε για να το διαβάσω. Διότι ομολογώ στην αρχή δε μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον. Όμως μετά..
Βασικά είναι ένα από τα πιο τέλεια βιβλία που έχω διαβάσει. Και φαντάζομαι έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά αλλά εγώ το διάβασα στα Αγγλικά, γιατί είναι τέλειο να διαβάζεις ξενόγλωσσα βιβλία. Και άξιζε.


Λοιπόν είναι αυτό το παιδί, ο Charlie, ο οποίος ξεκινά να γράφει γράμματα σε έναν άγνωστο, συγκεκριμένα σ' εσένα, τον αναγνώστη, τη χρονιά που ξεκινάει το high school. Από την αρχή του βιβλίου αναφέρεται πως ο καλύτερός του φίλος αυτοκτόνησε και τον άφησε μόνο και πως το αγαπημένο του πρόσωπο είναι η aunt Helen (ακούγονται τόσο άσχημα αν τα μεταφράσω στα ελληνικά). Ξεκινάει λοιπόν το σχολείο και ο Charlie είναι κάπως περιθωριοποιημένος λόγω της εσωστρέφειάς του. Παρόλα αυτά γνωρίζει δυο αδέρφια, τον Patrick και την Sam, με τους οποίους αναπτύσσει μια ιδιαίτερη φιλία.
Πραγματικά δε θέλω να πω άλλα, γιατί πρέπει να το διαβάσετε για να καταλάβετε πόσο τέλειο είναι. Και μοιάζει λίγο ανοητο όπως το παραθέτω εδώ, αλλά φταίει ο ενθουσιασμός μου που δεν έχει καταλαγιάσει ακόμα. Πάντως το βιβλίο αν και δε σε καταπιέζει να σκεφτείς από ένα σημείο και μετά θέλεις δε θέλεις μπαίνεις στη διαδικασία καθώς πραγματεύεται θέματα όπως η φιλία, η αυτοκτονία, η ομοφυλοφιλία, τα ναρκωτικά και πολλά άλλα, κατά τη δύσκολη και αμήχανη εποχή της εφηβείας. Ομολογώ έπρεπε να το είχα διαβάσει λιγάκι πιο νωρίς, όχι γιατί τώρα δε με έβαλε σε σκέψεις, αλλά γιατί τότε θα με είχε βοηθήσει πιστεύω σε διάφορα πράγματα.
Αξίζει πάντως να διαβαστεί απ' τον καθένα και ελπίζω το ίδιο να αξίζει και η επικείμενη ταινία. Λοιπόν, ας παραθέσω μερικά quotes του βιβλίου:
" We accept the love we think we deserve"
" So this is my life, and I want you to know that I am both happy and sad, and I am still trying to figure out how that can be"
" I guess we are who we are for a lot of reasons. And maybe we'll never know most of them. But even if we don't have the power to choose where we come from, we can still choose where we go from there."
" Things change. And friends leave. And life doesn't stop for anybody."
" I know I'm thinking too fast again, and it's all in my head like the trance, but it's there and it won't go away."

" And she kissed me. And it was the kind of kiss that I could never tell my friends about out loud. It was the kind of kiss that made me know that I was never so happy in my whole life."

" I just need to know that someone out there listens and understands and doesn't try to sleep with people even if they could have. I need to know that these people exist."

" Sometimes, I look outside, and I think that a lot of other people have seen this snow before. Just like I think that a lot of other people have read those books before. And listened to those songs. I wonder how they feel tonight."

Αυτά λοιπόν. Ανυπομονώ για την ταινία.



(σε ευχαριστώ για το βιβλίο)

2.2.11

Όταν ήμουν έργο τέχνης

Καθώς με συνέτριβε, με διέτρεχε ένα θερμό κύμα. Αισθανόμουν πως με καταλάβαιναν για πρώτη φορά. Ευχόμουν να συνέχιζε.
"Έχετε δίκιο. Το μόνο που ξέρω να κάνω, είναι να υποφέρω. Θα μπορούσα να είμαι ωραίος και να υποφέρω, δε μπορώ όμως να αντέξω να είμαι άχαρος."
"Στην πραγματικότητα, νεαρέ μου φίλε - πείτε μου αν πέφτω έξω-, όχι μόνο δεν παρουσιάζετε κανένα σωματικό ενδιαφέρον, αλλά δεν έχετε και σχεδόν τίποτα μέσα στο μυαλουδάκι σας."
"Ακριβώς!"
Η καρδια μου ξεχείλιζε από ευγνωμοσύνη. Τα μάγουλά μου έκαιγαν. Ποτέ δεν είχα νιώσει τόση συμπάθεια εκ μέρους κάποιου συνομιλητή.
"Συνοψίζω λοιπόν: είστε επίπεδος, άμορφος, κενός κι αποκαρδιωμένος."
"Αυτό είναι!"
"Δεν ενδιαφέρετε κανέναν και δεν σας ενδιαφέρει κανένας!"
"Ακριβώς."
"Αντικαταστάσιμος;"
"Απ' όποιον να 'ναι."
"Το εντελώς αντίθετο από μένα."
"Ακριβώς κύριε."
"Το απόλυτο μηδέν, κατά κάποιον τρόπο."
"Ναι" αναφώνησα ενθουσιασμένος. "Είμαι ένα μηδενικό."
Χαμογέλασε. Με χτύπησε ευγενικά στον ώμο και συμπέρανε:
"Είστε ο άνθρωπός μου."
Πρώτη φορά στη ζωή μου κάποιος με προίκιζε με ένα πολυτιμο χάρισμα. Παραμένοντας, όμως, συνεπής με τη μηδαμινότητά μου, δεν γνώριζα ποιο ήταν αυτό.
Ακολουθούσα τον εαυτό μου στους καθρέφτες. Τι έβλεπε εκείνος που δεν έβλεπα; Ξεψάχνιζα τα χαρακτηριστικά μου, έσκυβα προς το είδωλό μου, προσπαθούσα να ξαφνιαστώ, να μαγευτώ. Τζίφος. Κατέληγα πάντα να κοιτάζω στον καθρεφτη τα έπιπλα ή τους πίνακες που με περιτριγύριζαν και που η παρουσία τους με φαινόταν πιο έντονη από την δική μου...

23.1.11

Να ονειρεύεσαι, μου 'λεγε ένας φίλος που μ' αγαπούσε και μ' ήξερε καλά.
Τα όνειρα, συνήθως, προδίδουν. Παραπλανούν.
Καμιά φορά και σκοτώνουν.
Όμως, δε γίνεται να ζεις δίχως να ονειρεύεσαι.
Δεν έχει νόημα. Δεν έχει ουσία.
Να ονειρεύεσαι!
Κοίτα μόνο να 'χεις σταμπάρει καλά την έξοδο κινδύνου από τα όνειρά σου.
Τότε σώζεσαι.
Και ποια είναι η έξοδος κινδύνου;
Τίποτα στη ζωή δεν είναι το παν! Έχει και παρακάτω... Έχει κι άλλο...
Προχώρα, λοιπόν, ξεκόλλα!
Αυτή είναι η έξοδος κινδύνου!


*Όταν ένας άνθρωπος έχει ενδώσει εντελώς στο πάθος του, είναι μάταιο να

προσπαθείς να του αλλάξεις τακτική. Είναι όπως ακριβώς ο τζόγος. Όσο
χάνεις, τόσο κολλάς. Έχει μια περίεργη γλύκα η αυτοκαταστροφή.

25.11.10